همه جا نقش تو می بینم

همه جا روی تو پیداست

آنجا که درویشی با تو در راز و نیاز است

آنجا که هوشیاری در خواب و بیداری

به دنبال تو میگردد

آنجا که مستان را " جام به دستان را

پریشان تو می بینم

آنجا که خاک را چه بی ریاح و ساده

با مقامی بزرگ " فروتن در زیر پای همه

تورا آنجا می بینم

آنجا که خار را به گل و گل را به خار اذین بخشیده ای

وگردئی را درختی به آن بزرگی سازنده داشته ای

و سرو وصنوبر را برای رسیدن به خود

عمر و"بلندای نظر عطا کرده ای

آنجا که عقاب آسمان در اوج پرواز به تو دست نیابد

و زمین در حسرت دیدار تو به حرکت در آمده

وکوه استوار فرسوده می گردد

تورا آنجا می بینم

آنجا که سیمرغ خیال به تو نرسد

آنجا که بلبل خوش آواز تو را صدا میزند

و خورشید در حسرت زیبائی تو همیشه می سوزد

آنجا که زمین دل خون شده و از دهانهء خود

گدازه های آتشین بیرون میریزد

تو را آنجا می بینم

آنجا که دل دریا به شوق روی تو

موج میزند و سرکش می شود

که جز تو را جلو دارش نیست

وآنجا که ابر اسمان برای تو همیشه گریان

و پائیز در خزان

وباد از پی تو دائم سرگردان

و هر لحظه به گوشه ای زو زه کشان

همه جا نقش تو می بینم

که نگارندهء دل و جانی

تو را در دل و جان می بینم

پندهای حکیمانه

حکایت شیر و شتر

شیر شرزه ای شکاری بخورده وبه بیشه زاری و کناری خفته بود . شتری از آن حوالی بگذشت "شیر بدید و بترسید

آرام از کنار وی بگذشت وزیر لب با خود گفت: شیر خفته بودی ور نه طعمه گیر بودی وحیله وفتنه بکردی! کاش حیوانات جنگل همیشه از سلطه و عناد شیر خلاص بگشتی!

شیر سخن شتر بشنید و پاسخ دادکه: اگر شیر طعمه گیر است ولی با لقمه ای سیر است "لیک آدمیزادهء طماع وقتی سیر شدحرص افزون شود که مال بیشتر برد"ور نه شیران را نه حرص است و نه آز لب به ذکر و دائم به نماز! که خدای متعال خلقت شیران را حکمت خویش مقرر بداشتی.

مثنوی

شیری اندر بیشه ای خوابیده بود

 خود شکاری بخورده و آسوده بود

اشتری افتاد در راهش گذار

دید شیر شرزه را خواب و خمار

گفت با خود کاش زاین شیر ژیان

روز وشب بودیم راحت در امان

جمله حیوانات از چنگال او

می شدند راحت همیشه زین عدو

شیر بشنید این سخن را ازشتر

کاو دل از آزار شیران کرده پر

گفت اشتر  را ژیان تیزپا

 ظن تو بر شیران میباشد خطا

ما اگر شیریم در درندگی

لیک یکسانیم اندر بندگی

ما به تسبیحیم بر حق زیر لب

شاکر الطاف مهرش روز و شب

حکمتی دارد خداوند ودود

هیچ کس را غیر او علمش نبود

لیک شیران را نباشد کین و آز

جمله مخلوقند در حال نماز

این نفاق و چند رنگی ز آدمیست

چندرنگ است آدمی یک رنگ نیست

گاه محبوب است باوجود و سخا

گاه در وحشی صفت مانند ما

ما شکاری را قناعت کرده ایم

امر یزدان را اطاعت کرده ایم

هر زمانی که شیری را هست سیر

نیست دیگر حمله آور طعمه گیر

آدمی وقتی که سیر آمد ز زر                                

تازه بنماید هوای بیشتر

تا غنی گردد ز اموال و بنین

می کند طغیان و ظلم اندر زمین

*******

خوش بود آن دل که یکرنگی بود

خالی از خدعه و نیرنگی بود

گر همه اشجار آیند چون قلم

هفت دریا را دوات ایند کم

کی تواند ذکر لطف و رحمتش

شکر گوید فضل وجود نعمتش

پس بخوان بر هر غذای خود ز عیم

 ذکر بسم الله الرحمن الرحیم

چون که خوردی آب شیرین و طعام

 شکر بنما خالق آن را مدام

عابد حق باش و احسان گیر پیش                      

خادم مخلوق در رفتار خویش

سوخته ای در راه

رقم این چنین خامه برنامه زد

که حق را شناسند و یزدان درود