پیر  جنوب

از حال طوفان زده گان در دل دریا خبرت هست

از حال کشتی ای نشسته بر گل

وز بنده ای سرگردان در دل صحرا

از حال بیابان نشینان خبرت هست

از مادری که گرفته اند فرزندش را

از دل آرشی بی کمان

از رودی که به سد نشسته

وز آبادی که کردند ویرانش

از دل بره ای به دام گرگ

وز دل گنجیشکی اسیر

به چنگال شاهین آسمان

از دل شیری که شده مضحکهء روباه دغلکار

از حال سرو بلندی که زده ساعقه بر آن

از حال سواری بی اسب

یا زحال اسبی بی سرور

خبرت هست؟!

خبرت نیست میدانم

گر بگیر تا مثل من شعله کشی

نا امیدی بکشی

تا که بدانی که چه کشیدم..

حکم قضا

هست مرا لحظه به لحظه از خدا

تا غم من برد ز دل لحظه به لحظه از عطا

خواستم ازخدای خودراحت جان طلب کنم

غافل از آنکه سوختم لحظه به لحظه از جفا

راز محبت وصفا نیست عیان زگفته ای

دل چو زبان خاموش شد لحظه به لحظه ازنوا

گرچه بیان حق بود تلخ به هرزمان ولی

نیک سنوزمن به حق لحظه به لحظه از صفا

مرد ز پافتاده را کس نتوان شناختم

چون غم خون نهان کند لحظه به لحظه از شما

خلوت جان گزیده ام تاشنوم بگوش جان

نغمهء جان فضای دل لحظه به لحظه از ندا

لطف کریم مهربان نیک نگر به یک نظر

چشم بپوشد از خطا لحظه به لحظه از رضا

مهر سکوت بر لب ونیک بود خموشی ام

چو ن برهاند او مرا لحظه به لحظه از بلا

سوخت چون شمع(ساحلی)باهمه دردو دم نزد

حکم تو بوده این چنین لحظه به لحظه از قضا

مهر آشنا

بردی به لطف ای دل دیوانهء مرا

مهرت فزوده رونق کاشانهء مرا

همدم چو شمع بزم منی ای فروغ جان

کاتش به غم زنی دل پروانهء مرا

منت گذار بر من مخمور و می بیاور

پر کن زباده ساغر و پیمانهء مرا

نقشی زگنج روی تو برلوح دل کشم

تا پر تو افکند ره ویرانهء مرا

پندی ز راه لطف بده در بهار عشق

ای درد آشنا دل بیگانهء مرا

نازم به قصهء شب هجران تو که خود

بر خون کشید دیدهء مستانهء مرا

ای جان شگفت نیست توانرا دهد زکف

آنکس که دید طلعت جانانهء مرا

هر بیدلی که دید تو را بی گمان شناخت

در بحر عشق گوهر یکدانهء مرا

یادش بخیر (ساحلی)خسته جان که گفت

بردی بلطف این دل دیوانهء مرا

سحری پیدا

آمد در مجلس با خبری گویا

هر سخنش باشد بادهءسکر آور

شوخ ودل انگیز است با هنری پویا

ماه رخش بنگر جلوه گر محفل

دل بربود از ما با نظری یکجا

نغمه سرای کرد آن مه خوش الحان

زخمه به سازش زد با اثری بالا

پردهء پندارم زد بکنار آخر

تا که عیان بینم جلوه گری زیبا

نقش محبت را با من بیدل بست

محو رخش گشتم با بصری بینا

آن شب یلدائی نور دگر افشاند

در ره این عشق چون گوهری یکتا

همدم جان و دل قصد سفر دارد

به که روم باوی بر سفری فردا

یار بلا جو گفت (ساحلی)از جا خیز

شب سپری گشته است شدسحری پیدا