| تبليغات | X |
 |
 |
|
| خویش را گم کرده ام در سنگلاخ زندگی....هرچه می گردم نمیدانم کجا افتاده ام |
|
مکتبخانه به مکتبخانه ملا گفت که این زنگ بود درسی که باشد نام آن جنگ به نرمی گفت شاگردی که استاد چو کار جنگ باشد پیشه ای ننگ زجا بر خاست استاد و بر آشفت خروشید و بگفتا ای بد آهنگ که میهن در خطر باشد هم اکنون بود دستور جاری بهر فرهنگ اجازه خواست کودک تا نشان داد بگفتا پای من زآن رو بشد لنگ که رزم شهر ها با من چنین کرد بسوزد بر من مسکین دل سنگ به یک شب آسمان افروخت آتش به سرها ریخت آتش رنگ وارنگ در آن دم مادرم با چند فرزند نهان گشتند زیر خاک دل تنگ چومن دیدم به چشم خویش ان را توان رفت و گشتم آن زمان منگ بدیدم کشته ها از جنگ و باری غم یاران زند بر سینه ام چنگ کنون شرحش به لب آسان نباشد دلم خون و جبینم پر زآژنگ به پرده (ساحلی )آن می کشیدم اگر نقاش بودم همچو آژنگ
(ضیاءساحلی)
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه سی و یکم مرداد 1384ساعت 11:57 توسط ناخدا اتابک |
|
|
ساربان ساربان باز بران این کاروان که گذر کینم از این شهر که جای درنگ نیست اینجا همه کوراند و نمی بینند که در کوچه های شهرشان کودکی در جستجوی مادر است اینجا همه کر اند و نمی شنوند صدای را که زجه زنان به دنبال عزیزی می گردد اینجا همه لال اند وصحبت نشاید که دل شکسته ای را دلداری دهند ساربان ای ساربان بر گیر کودک را تا که رویم از اینجا به آن دیاری رویم که مردمانش همه راست گویند و خوب شنوند و ببینند همه حق را آنجا که همه به هم مهربانند و دست کودکان را به لطف گیرند وخنده بر لبها جاریست و دست نوازش بر سر آنها کرامت گذارند آنجا که حسد نباشد و کینه بی ریشه آنجا که جنگ و ستیز را بچه گربه های شهرشان دانند و بس ساربان ای ساربان زود بران تا به آن دیار رسیم که دلها شان دریای و لبها در بار است آنجا که آسمانش آبی و شبهای مهتابی دارد آنجا که بر شاخه ء درختانش پرندگان لانه دارند و همیشه آواز دوستی می خوانند و گلهایش همیشه خندان و زنده اند ساربانا من از این شهر گذر خواهم کرد تا برسم به آن دیاری که همیشه روشن است. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و پنجم مرداد 1384ساعت 9:59 توسط ناخدا اتابک |
|
|
ماهی و زاغ زاغی را به شنا و ماهی را به پرواز رغبت افتاد،حاجت خویش به یکدگر بگفتند. زاغ ماهی را به هوا بُرد وماهی بمُرد وچون خود به آب زد نیز بمُرد! هر دو فدای اَمَل و به عمل خویش بمُردند؛ چه، خلقت را با طبیعت و حکمت را به خلق تناسب است و حق تعالی هر موجودی را خلقتی عطا فرمود که مناسب وی بودی وبا محیط زندگی او سازگار نمودی و چشم بصیر که چنین نظم بدیدی پی به ناظم ببُردی. مثنوی زاغکی در دل هوای آب داشت سالها بگذشت و این خواب داشت دید ماهی را به آب در صبح زود درد و غم از دیده و از دل زدود گفت ماهی را کلاغ از روی آز که بیا با من در این عالم بساز تا پریدن در هوا یادت دهم در هوا آورده پروازت دهم ماهی را چون حاجت پرواز بود زآن سفر راغب مهیا گشت زود زاغ نزدیک طلوع آفتاب کرد منقارش درون نهر آب بر گرفت ماهی و از آن نهر بُرد ماهی یکباره تکانی خورد و مُرد زاغ با خود گفت خاکی بر سرم پس شنا ناکرده زینجا روم؟ رفت اندر نهر آب زاغ سیاه کرد چون او روزگار خود تباه دید نتواند شنا کردن در آب گفت ایکاش آن ندیدستم به خواب نی توانش بود برگردد هوا عاقبت کشتش مر او را این هوی *** حال دانستی دلا در این سرای آنکه هر چیزی بوَد جایش بجای حّی قادر خالق قهّار اوست خلق را هر طور فرموده نکوست ذرّه ای بی نظم در عالم نبود نظم کی باشد اگر ناظم نبود هر وجودی خلقی دارد دُرُست راه دین راه هدایت بهر تُست ((عابد))از این داستان پندت بگفت |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه هفدهم مرداد 1384ساعت 12:24 توسط ناخدا اتابک |
|
|
در این شهر رفاقت را به کاهی می فروشند
من این شهر را به آهی می گذارم |
|
+ نوشته شده در
شنبه هشتم مرداد 1384ساعت 17:53 توسط ناخدا اتابک |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
وی در سال 1360 روایت خورشید از فرار عرب در سرزمین بختیار از ممالک پارس به زندان زمین شد.آنان که دیدند ،گویند قدی متوسط و وزنی در خور داشت.
حکایت کرده اند که شبی بر سر کوچه نشسته بود، تنی چند از بچه محل ها ،وی را دیده بودند که در تنهایی و تاریکی غوطه ور است و به وی پیوستند، سخنی افتاد و هرکس نظری ابراز داشت گفتار وی به جمع خوش آمد و زآن پس از مریدان وی گشتند. عجب آن است که هنوز توفیق سفر دریایی را نیافته است. |
|
RSS
|