تبليغاتX
جنون محض
خویش را گم کرده ام در سنگلاخ زندگی....هرچه می گردم نمیدانم کجا افتاده ام

گل محبوب من

 

گل محبوب من به گورستان میروید

بر آرامگاه مردگان

شکوفا میشوند امشب

غنچه های نرگس من

بوی جاودانگی میدهد آن دم

دلگیرترین خاکجای زمین

به انتظار شکوفا شدن گلهایم

امشب

مهتاب هم

بیقراری میکند

نکند خواب سحر گرم کند چشمان مهتاب

باز میشوند آرام گلبرگهای سپید نرگس

وگنجینه ی طلائیش

میدرخشد

زیبا

زیرنور مهتاب

خوش است روئیدن گل در شب مهتاب

بر آرامگاه این آرمیده گان ابدی...

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هفتم بهمن 1385ساعت 22:38  توسط ناخدا اتابک | 

 

درد آشنا                                                         

این دل درد آشنا در غــــــــــم حرمان بسوخت                                                      

دردش از درمان گذشت ودرغم درمان بسوخت                                 

خواستم تا جــــــــــــــــــان کنم آزاد اززندان تن                                                     

سینه شد کانــــــــون آتش دل درون آن بسوخت                                                       

نیست کسی یار ما تا چــــــــــــاره از دردم کند                                                      

این بلاکش عاقبت در وادی حرمـــــان بسوخت                                                      

چون ندیدم در جهان لطفی زیـــــــــــــار دلنواز                                                     

روز وشب در کنج عزلت نایم از افغان بسوخت                                                     

تلخکامی دیده ام شیریــــــــن سخن گـفـتم ولیک                                                     

در دیــــــــار عاشقان جانم بسی حیوان بسوخت                                                     

آتش نمـــــــــــرود  یـکسر  گلسـتـان بـــرخلیــل                                 

شعلهء زخم زبان مـــا را به هر دوران بسوخت                                                      

خنده ام بر لــــــــــب مبین واشک جانکاهم نگر                                                      

کاین دل درد آشنا با سوز جــــان نالان بسوخت                                                       

زندگی هیچ است وگیتی هیچ وتــــن زندان مرد                                                        

با گذشت لحظه هایش جــــــان هراسان بسوخت                                                      

کشتی امید بشکست وفنا شد جـــــــــــــــــــان ما                                                      

(ساحلی)توفان غم هستیم اینسان جــــان بسوخت                                 

            (ضیاء ساحلی )                                                                                                              

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385ساعت 2:10  توسط ناخدا اتابک | 
به دلیل درخواست بعضی از دوستان این پست تعطیل شد.

+ نوشته شده در  دوشنبه نهم بهمن 1385ساعت 2:30  توسط ناخدا اتابک | 
 
صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
عناوین مطالب وبلاگ
درباره وبلاگ
وی در سال 1360 روایت خورشید از فرار عرب در سرزمین بختیار از ممالک پارس به زندان زمین شد.آنان که دیدند ،گویند قدی متوسط و وزنی در خور داشت.
حکایت کرده اند که شبی بر سر کوچه نشسته بود، تنی چند از بچه محل ها ،وی را دیده بودند که در تنهایی و تاریکی غوطه ور است و به وی پیوستند، سخنی افتاد و هرکس نظری ابراز داشت گفتار وی به جمع خوش آمد و زآن پس از مریدان وی گشتند. عجب آن است که هنوز توفیق سفر دریایی را نیافته است.


نوشته های پیشین
مهر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
اسفند 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
فروردین 1385
اسفند 1384
بهمن 1384
دی 1384
آذر 1384
آبان 1384
مهر 1384
شهریور 1384
مرداد 1384
تیر 1384
اردیبهشت 1384
فروردین 1384
 

 RSS

POWERED BY
BLOGFA.COM