آمد برون

کاشتی در باغ، بادمجان،خیار آمد برون

تخم زردآلو فرو کردی،انار آمد برون

پرده را برداشتی تا دلبری آید به در

نره غولی با قد همچون چنار آمد برون

چشم بندی بود یکسر، کار این صندوقها

عقربک افکندی در آنها، سوسمار آمد برون

رأیها تاکرده و بی عیب در صندوق رفت

از دل صندوق مشتی لکه دار آمد برون

بیضه زیر زاغ بنهادی، کلاغ آمد به در

شیشه را پرکردی ازمی ،زهر مار آمد برود

یـــــک طویله پر نمودی از الاغ قبرسی

وز در اصطبل یک صف مستشار آمد برون

در قفس انداختی یک عده گنجشک ظریف

چون قفس را باز کردی لاشخور آمد برون

خورد مهر معتبر در پای برگ تعرفه

در عوض یک عنصر بی اعتبار آمد برون

                                                                    (ابوتراب جلی)

درباره ی سرکوب شور وشوق

اگر دائما خود را از بیان و ابراز شور و هیجان خود را منع کنیم به این بهانه که کاری ((مبتذل))  و مخصوص افراد زُمخت و بی نزاکت و دهاتی است، وبنابراین اگر بخواهیم نه خودِ هیجانات، بلکه زبان و ظاهر آنها را سرکوب کنیم در نهایت به همان چیزی دست می یابیم که نمیخواهیم ، یعنی خود هیجانات و شور و شوقها را سرکوب کرده و یا لااقل آنها را تضعیف و تبدیل می کنیم . به عنوان نمونه ی آموزنده می توان به تجربه ای اشاره کرد که در دربار لوئی چهادهم و همه ی وابستگانش اتفاق افتاد . در دوران بعدی (معروف به عصر رَکوکو) که سرکوب بیان و شور و هیجان، عادت حاکم بود به از بین رفتن خود شور و هیجان انجامید.

شور و هیجان جای خود را به خوشرویی، سبک سری و شوخی داد. دورانی بود که توان ابراز مخالفت و بی نزاکتی از بین رفته بود تا جایی که به عوض اهانت و دشنام تنها از جملات  گله آمیز و مجاب کننده استفاده میشد. شاید از این نظر روزگار ما نقطه ی مقابل آن دوران باشد. همه جا در زندگی، در تئاتر و در نوشته ها شاهد لذت مردم از هر ترکش ناهنجار و پی آمد مبتذل شور و هیجان هستیم و نه هرگز خود آن! با این همه بالاخره بدان دست خواهیم یافت و نواده های ما واجد یک وحشیگری اصیل و نه فقط وحشیگری ظاهری و بی نزاکتی رفتاری برخوردار خواهند گردید.

حکمت شادان(نوشته فردرش نیچه)