چوپان و بهرام گور

روزي بهرام گور در شكارگاهي به قصد قضاي حاجت از اسب به زير آمد و لگام اسب را به دست چوپاني داد،چوپان چون قطعات طلاي عنان اسب را ديد،در وقتي كه پادشاه را غافل ميپنداشت ،كارد برداشت و بعضي از آنها را بريد، شاه ديد،ولي محض اينكه چوپان شرمگين نشود مجددا سربزير افكند،چون در يافت چوپان بقدر نياز برگرفته است و وقتي پيش آمد چنانكه گويي گرد و غبار در چشم او رفته باشد چشم خود را ميماليد بر اسب نشست و چوپان را بدرود گفت.

جام نوشين روان

و نيز از اغماض انوشيروان حكايت كردند، كه روزي در جشن نوروز يا مهرگان،خواني عظيم گسترده بود، يكي از ميهمانان جامي زرين برداشت، خسرو بديد ولي روي برگردانيد. شرابدار نيز متوجه فقدان جام شد و فرياد برداشت كه كسي از تالار بيرون نشود تا همه را جستجو كنيم، اما خسرو فرمود مانع نشويد:

((آنكه جام را برد پس نخواهد داد و آنكه ديده است باز نخواهد گفت))

منبع(ایران در زمان ساسانیان نوشته ی پروفسور آرتور کریستنس)

پ.ن : آقای نیچه بنظر شما بدترین کار چیه ؟..شرمسار کردن دیگران