آواز نیم شب الاغی از پیچ و خم های گوشم فرو رفت و برای لحظاتی مرا به شعف برد،تاریکی همچنان تحدیدم میکرد،بدنبال واژه ای میگشتم تا با آن مرحمی بسازم و استخوانهای شکسته ی فکری که از بام ذهنم افتاده است بگذارم، و زیر پا بگذارم ده را برای یافتن الاغی خوش آوازکه لحظه ی خودکشی اش نزدیک است، فراموش کردم زمان بدست گرفتن خنجری را در آن دم که شروع به قتل بیرحمانه ی لحظه لحظه ی بودنم کردم، آری من فراموش کردم...

نسبت دست من و خنجر به صدفی نفرین شده در زیر هزار پتک شکسته ی آهنگران است که با هر ضربه آرزوی قایق سواری داشت در پهنه ی جلبک زده ی روحم که به این واژه ختم خواهد شد: سرانجام.

(دفتر کهنه ی یادداشت های من)